The Hateful Eight (2015)

Kışın soğuk, sert yüzüyle karşılaştığımızda, bazı hikayelerin ne denli derin olduğunu bir kez daha anlamış oluyoruz. Quentin Tarantino’nun “The Hateful Eight” filmi, izleyiciyi sadece gerilim dolu bir yolculuğa değil, aynı zamanda insan doğasının karanlık köşelerine doğru tuhaf bir keşfe çıkarıyor. İç Savaş sonrası bir Amerika’nın hüzünlü ve kanlı manzarasında, aniden kendinizi hapsolmuş bir odanın içinde buluyorsunuz.

Bir yanda cellat John Ruth, elinde Daisy Domergue ile Red Rock’a doğru yola çıkıyor. Diğer tarafta, eski bir federasyon askeri ve ödül avcısı Marquis Warren yer alıyor… Her biri, kar fırtınasıyla kaplı dağlar arasında sıkışıp kalmış bir araya gelmiş sekiz yolcu. Kimisi kaçık, kimisi belalı; ancak burası, herkesin bir şeyler sakladığı bir yer… Bu sekiz kişi, Minnie’nin Tuhafiyesi adlı konaklama yerinde buluştuğunda, işler çığırından çıkmaya başlıyor.

Tarantino, filmin her karesinde gerilimle dolu bir atmosfer yaratmayı başarıyor. Ne yazık ki, dost görünümündeki düşmanlar, dost görünümündeki kararlarınızı sorgulamanıza neden oluyor. Vallahi, her karakter kendi hikayesinin baş kahramanı; ama hangisi haklı, hangisi haksız merak ediyorsunuz… Karanlık sırlar, geçmişte kalan yaralar ve düşüp kalkmalar… Hepsi burada iç içe geçmiş durumda.

Bir yandan, kendinize soruları soruyorsunuz: “Bu karakterle empati kurabiliyor muyum?” veya “Hangisi sağ kalacak?” Her geçen sahne, sizi daha da derinlere çekiyor. Her diyalog, gerilimi artırıyor. Tarantino, izleyiciyi duygusal bir sınavdan geçiriyor… O anları yaşarken, bir yandan da hissettiğiniz tehdit hissi artıyor.

Sonunda, bu dokuz kişinin hikâyesinin düğümü çözülürken, içsel çatışmalarının ve ahlaki belirsizliklerinin de dondurucu bir soğukta erimesine tanıklık ediyorsunuz. “The Hateful Eight”, sırlarla dolu bir yolculuk; kimin dost, kimin düşman olduğunu anlamak ise izleyiciye kalmış… Kısacası, bu filmde her şey beklenmedik ve içine çeken bir sır perdesinin ardında yatıyor.