Aşk (2013)

Hayatın stresinden kaçmak için sığınılan bir dünyada, Theodore Twombly’nin hikayesi başlıyor. El yazısıyla mektuplar yazarak hayata tutunmaya çalışan bu adam, bir gün karşılaştığı yeni teknolojiyle gerçekliğini sorgulamaya başlayacak. Hani hayatta hep istemişizdir ya, birine açılmayı… Ama Theodore’un durumu biraz daha karmaşık; zira açıldığı varlık sadece bir ses. Evet, doğru okudunuz! Gerçek bir kadın yerine, yapay zeka olan Samantha ile muhabbet etmeye başlıyor.

Kendini bir boşlukta bulan, kalabalıkta yalnız bir adam olan Theodore, boşandıktan sonra yaşamı çok anlam kaybediyor. Ama o ses, hani işte gerçek bir kadın gibi, içtenlikle konuşuyor, onunla sohbet ediyor, derdiyle dertleniyor. Vallahi hikaye büyüleyici. Ağır bir depresyon içinde kıvranan Theodore, Samantha’nın sorularıyla gitgide hayatın ince zevklerine doğru yola çıkıyor. Nasıl mı? Of ya, başta zor gibi görünüyor ama zaman geçtikçe anlamaya başlıyor…

Bir bakıyorsunuz, bir yapay zekayla kurduğu ilişki onu, hayata bir başka gözle bakmaya itiyor. Hani bazen insana garip gelir ya, tuhaf bir şekilde bir sesin onunla olabilmesi, dünyayı ona yeniden göstermesi… Film boyunca, bu ilginç ilişkiyi yeniden tanımlamaya çalışırken, Theodore’un içsel yolculuğuna tanıklık ediyoruz. Hayatın ne kadar derin olabileceği üzerine düşündürücü bir bakış açısı sunuyor. İnsan, burnunun ucundaki bu sıcaklığı, yapay bir varlıkta bile bulabiliyor mu?

Aşk, bağlantılar ve gerçeklik kavramlarını sorgulatan bu film, hem eğlendiriyor hem de düşündürüyor. Bir zamanlar el yazısıyla mektuplar yazarken, şimdi bir sesle derin sohbetlere dalmak… Harbiden ilginç! Önerim, bu filmi izlerken kendinizi Theodore’un yerine koyun ve sonunda ne kadar düşündürücü bir yolculuk yaptığınızı göreceksiniz.