BoJack Horseman (2014) Fragman

BoJack Horseman, sizi sıradan bir animasyon dizisi dünyasına değil, sıradan bir atın karmaşık iç dünyasına sürüklüyor. Huysuz bir at, 90’ların unutulmaz bir komedi yıldızı… Kulağa tuhaf geliyor mu? Ama aslında işin özünde, bu sadece bir uzayda kaybolmuş ruhun hikayesi. BoJack, yıllar önce kazandığı şöhretin yükünü taşıyor. İki yüzyıl öncesinin şöhretleri gibi, kendi iç çelişkileriyle savaşıyor, düşmüş bir yıldız olarak hayatta kalmaya çalışıyor. Vallahi, izlerken hem gülüyorsunuz hem de düşünüyorsunuz; ne kadar komik olursa olsun, o derinlerde bir yerlerde acı var.

Etrafında, çaresiz bir şekilde yalnız kalmış karakterler, yaralarla dolu hayatların sürüklediği bir dram yaşıyor. Her bölümde, BoJack’in yüzleşmesi gereken kendi geçmişiyle olan çatışması, izleyicide bir empati duygusu oluşturuyor. Hani çoğu zaman bir kahkahayla karışık bir hüzün hissettiriyor insana… Harbiden, bazı sahnelerinde dondum kaldım, “Of ya, bu da mı oluyor?” dedim kendi kendime.

Aaron Paul’un sesiyle hayat verdiği Todd, Alison Brie’nin seslendirdiği Diane, ve tabii ki Will Arnett’ın dondurucu espri anlayışıyla canlandırdığı Mr. Peanutbutter, BoJack’in karmaşık evreninde parlayan yıldızlar gibi. Her biri, kendi hikayesiyle iç içe geçmiş, birbirinden bağımsız gibi görünen hayatlar, aslında nasıl bir bütün oluşturuyor, izlerken kendinizi kaybetmeniz an meselesi… Yani, hiçbir sahnesi boşa gitmiyor. Her esprinin arkasında bir derin anlam, her hikayenin içinde bir derin acı var.

Animasyon sanatıyla, karakterlerin ruh hâlleri öyle güzel bir şekilde yansıtılıyor ki, bazen bir atın debelenmesinin arkasındaki derdi görebiliyor, bazen de dizinin mizahi diline kapılıp gülmekten kendinizi alamıyorsunuz. BoJack, bir yandan bileğinizin kemiği gibi tanıdık, diğer yandan da derinlikli bir karakter. Ve bu, onu izlemek için harcanan her bir dakikayı değerli kılıyor… Sıradan bir dizi izlemiyorsunuz. Bir hikâyenin özüne iniş yapıyorsunuz.