Cani (2003)

Cani, 2003 yılında seyirciyle buluştuğunda, sadece bir film değil, gerçek hayatta olmuş derin ve karanlık bir hikayenin yeniden canlandırmasıydı. Patty Jenkins’in yönetmenliğindeki bu dramatik yapım, hayata tutunmaya çalışan ancak toplumun köşesine sıkışmış bir kadın karakterin içsel çatışmalarını gözler önüne seriyor. Üstelik, Charlize Theron’un Aileen Wuornos rolündeki performansı, sinema tarihine geçecek kadar çarpıcı. Hani şu bir kadının ne kadar derin bir karanlığa düşebileceğini, nerelerden, nasıl geçebileceğini düşündüren türden bir hikaye.

Film, 1989-1990 yılları arasında Amerika’nın yollarında dolaşan Aileen’in çarpıcı gerçekliğini anlatıyor. Yani, hayat kadınlığı yaparak hayatta kalmaya çalışan, fakat kurbanlarını seçerken sadece cinsellikten öte bir sebep arayan bir kadın. Ne acı değil mi, abi? Tüm bu yaşadıkları ve üstüne üstlük dünyada ilk kadın seri katili olarak lanse edilmesi… O dehşet verici olayları izlerken içimizde hissettiğimiz, “Of ya, bu bir insan mı?” duygusu sıkça belirecek.

Aileen’in mahkemesi, onun geçmişiyle dolu yaralarını ve karşılaştığı travmaları sorguluyor. Oraya tanıklık etmeye gelen eski kadın sevgilisi, onu karalarken, avukatının savunmaları bir o kadar havada kalıyor. “Kötü muamele gördü” savunması bir türlü jüriyi etkilemiyor; sonuç, ölüm cezası… Peki, bu tıkır tıkır işleyen adalet mekanizmasında insani bir bakış açısı hiç mi yok?

Charlize Theron’un Aileen’in içindeki çelişkileri mükemmel bir şekilde yansıtması, izleyiciye gerçek bir çözümleme sunuyor. Her bir sahnesinde Sidney Lumet’in kalitesini hatırlatan, derin psikolojik analizlerle dolu bir yolculuğa çıkıyoruz. Kimi zaman korkarak, kimi zaman üzüntüyle. İzledikten sonra, belki de en çok düşündüren şey: “Hangi koşullar altında bir insan bu hale gelir?” Yapım, bir yandan bizi bu sorularla baş başa bırakırken, diğer yandan da cinsellik, aşk ve şiddet arasındaki ince çizgiyi de sorgulatıyor. Kısaca, herkesin izleyip etkilenmesi gereken bir yapım…