Denizaltı (2011)

Richard Ayoade’nin yönetmenliğini üstlendiği “Denizaltı” (2011) filmi, gençlik dramaları arasında kendine has bir yer edinmiş bir yapım. On beş yaşındaki Oliver, adeta bir balığın su altında kaybolmuş gibi yalnız ve sosyal etkileşimleri bir türlü başaramayan bir genç. Ailesiyle yaşadığı karmaşık ilişkiler, filmin merkezindeki başlıca çatışmayı oluşturuyor. Hani, bazen ailenin ne kadar yakınında olsan da, hissettiğin boşluk öyle derin olabiliyor ki… Of ya, bu kesinlikle sıkıntı!

Oliver’ın, ailesini tekrar bir araya getirme çabaları; hem naif, hem de derin bir umutsuzlukla dolu. Zaman zaman komik, zaman zaman da iç burkan sahneleriyle dolu olan bu film, izleyiciyi Oliver’ın gözünden yaşamaya itiyor. Kimi anlar hüzünlü, kimi anlar ise ısrarla gülümsetiyor. Bu genç adamın yaşadığı sorunlar, aslında hepimizin bir dönem içinde geçirdiği karmaşık duyguların bir yansıması gibi.

Ayoade’nin sinematografisi, bu durumları derinlemesine hissetmemizi sağlıyor. Tüm bu duygusal bocalama ve olgunlaşma süreci, bir tür yaşam okulu gibidir. Bazen kaybolmuş hissetmek, önemli… Kendimizi bulmak için öncelikle kaybolmamız gerekebilir, değil mi? Oliver’ın bu yolculuğunda, onu destekleyen arkadaşlık ilişkileri de oldukça önemli. Yani, yalnızlıklar içinde gizli bir destek bulmak… Harbiden, insanın kalbine vuruyor!

Film, sadece gençlik dramalarından biri gibi görünse de, izleyenlere çok şey sunuyor. Aşk, dostluk, aile ve en önemlisi kendini bulma üzerine düşünmeye itiyor. Bunun yanında, Ayoade’nin kendine has tarzıyla; mizah ve dramayı ustaca harmanlayarak, izleyicilerde farklı duygular bırakıyor. Sonuçta, Oliver’ın hikayesi, kaybolduğunda bile umut aramak üzerine… Kısaca, “Denizaltı” izlenmeye değer bir yolculuk sunuyor!