Duyulmayan (2011)

Gerçekler çoğu zaman karanlık köşelerde saklanır. “Duyulmayan” (2011) filminde, bir okulun kapıları ardında gizli kalmış olaylar gün yüzüne çıkıyor. Yönetmen Hwang Dong-hyuk’un ellerinden çıkan bu yapım, seyircileri derin bir düşünce yolculuğuna davet ediyor. Hani bazen insan “acaba bu kadar kötü bir şey olabilir mi?” der ya işte bu film bunun cevabını arıyor. Vallahi, izlerken içimde bir çığlık atma isteği doğdu; o kadar içime işledi ki.

Ana karakterimiz, şefkatli bir öğretmen. Gerçekten de herkesin güven duyduğu bir figür. Ancak ne yazık ki, masumiyetin maskesi altında, işitme engelli çocuklara cinsel tacizde bulunan diğer öğretmenlerin kotardığı karanlık bir dünya var. Yani, bir öğretmenin elinde, çocuklar için ne büyük bir sorumluluk var. Onun cesareti, bazılarını rahatsız edecek, diğerlerini düşündürecek… Küçük çocuklar ve onların yaşadığı korkunç durum, herkesin gözü önünde yaşanıyor ama kimse konuşmuyor.

Film, gerçek bir hikâyeye dayansa da, senaristi daha çok sevgisizlik ve umursamazlığa karşı bir manifestoya dönüşüyor. O öğretmenin bu karanlığı ortadan kaldırma çabası, öncelikle kendi içindeki savaşla başlıyor. İzleyiciye, insan doğasının karanlık noktalarını sorgulatıyor. Hani, bazen bir şeyleri görmemek için gözlerimizi kapatıyoruz ya; “Duyulmayan” gibi filmler, o gözlerin açılmasına neden oluyor. Bazen de o karanlıkta kaybolmuş çocuklara bir ışık olmaya karar veren insanlara duyduğum saygıyı artırıyor.

Sonuç itibarıyla, sadece bir dram değil, aynı zamanda güçlenmek ve karanlıkla yüzleşmek üzerine bir yolculuk. Trajik ama gerçek bir hikâye; izleyenlerin kalbine dokunacak. İşte buna “korku” değil ama “uyandırıcılık” diyebilirim. Hazır olun, zira “Duyulmayan” sadece bir film değil… Bir çağrı.