Fi (2017)

Fi, hayatın karmaşasıyla yoğrulmuş bir tutku hikayesi olarak karşımıza çıkıyor. Mert Baykal’ın yönetmenliğinde, Ozan Güven, Serenay Sarıkaya ve Mehmet Günsür gibi güçlü isimlerle hayat bulan bu film, izleyiciyi derin bir deneyime davet ediyor. Bir adamın, girdiği her ilişkiyle kendini yeniden tanıdığı, sevginin ve tutkunun peşindeki bir serüven… Ama tam da burası, işin ilginç yanı. Aşk sadece bir başlangıç değil; aynı zamanda bir kıyamet…

Aşkı o kadar derinden hissediyorsun ki, kendini ona kaptırmaman imkansız hale geliyor. Karakterlerin yaşadığı her bir çatışma, hayatta kalma içgüdüsüyle harmanlanıyor. Sadece bir kadın ve bir adamın öyküsü değil bu; daha çok hayatın, aşkın ve kaybın dansı gibi düşün. Gözlerini kapattığında, duyguların fırtınalı denizlerde dalgalanıyor. Tanıdık bir heyecan ama her seferinde farklı bir hikaye… Of ya, izlerken o kadar sarsılacaksın ki, dükkan kapandığında kendini kaybolmuş hissedeceksin.

Berrak Tüzünataç ve Büşra Develi’nin de harika performanslarıyla şekillenen bu yapıtta, aşkın sonu yok. Ama işte tam burada, yaşamın kendini yenileyebilmesi için bazı şeylerin yıkılması gerektiği gerçeğiyle yüzleşiyoruz. Geçen her an, karakterler üzerinde büyük bir baskı oluşturuyor; herkes bir şeyleri kaybetmekten korkarken, cesaret bulmak zorunda kalıyor. Kalp kırıklığı, tutku ve cesaret üçgeninde dolanan bu hikaye, sanki herkese bir şeyler anlatıyor…

Sonunda, içsel yolculuklarıyla kendi karanlıklarıyla yüzleşen bu insanlar, dokundukları her şeyi yıkıyor. O yüzden, Fi yalnızca bir film değil; bir çağrıda bulunma hikayesi. Harbiden… Hayat, bazen her şeyi silip süpürmeden yeniden başlamaz. Ve belki de kaybettiklerimizle yüzleşmek, yeni bir başlangıcın anahtarıdır. İşte bu yüzden, tutkunun peşinden koşanlar için, beklediğiniz o büyük fırtına her an kapıda!