Gerçek Hikâye (2015)

Michael Finkel, sıradan bir yazar… Ama bir sabah, New York Times dergisine yansıyan bir haber, hayatını altüst eder. Christian Longo, bir ailenin katili olarak aranırken, kendisini Finkel’in kimliğiyle tanıtmış. Vallahi, bu durum bir yazarın başına gelebilecek en tuhaf şeylerden biri. Uzun bir süre görüşme isteğini kabul eden tek gazeteci olarak hapishaneye girmeye karar veren Finkel, Longo ile yüz yüze gelmeyi göze alıyor. Sanki her iki adam da birbirine bir şeyler anlatmak, bir şeyler öğrenmek zorundaymış gibi…

Rupert Goold’un yönettiği “Gerçek Hikaye”, aslında bu ikili arasında kıyasıya bir oyun, bir hesaplaşma. Düşünsenize, bir katilin zihnine inmeye çalışmak… James Franco’nun canlandırdığı Longo ile Jonah Hill’in hayat verdiği Finkel arasında; korku, merak, gizem ve bir parça da empati var. Tabii, Longo’nun geçmişi Finkel için bir bilmeceye dönüşürken, kendi yaşamı da sorgulanmaya başlıyor. “Bu noktadan sonra ne olur?” diye düşünmeden edemiyor insan; iki adamın birbirini anlama çabası yalnızca bir haber yazmanın ötesine geçecek…

Filmin her sahnesi, insanın karanlık taraflarıyla yüzleşmesini ve bir yazarın kendini bulma mücadelesini ele alıyor. Karakterlerin karmaşık geçmişleri ve hissettikleri, izleyiciyi sarsacak cinsten. Finkel’in Longo’ya olan bağı, alışılmış sınırları aşarken, gerçeğin ne olduğunu sorgulatıyor… Mesela, bu adam gerçekten bir cani mi, yoksa sadece bir kurban mı?

“Gerçek Hikaye”de her şey bir tık daha derin, bir tık daha gerçekçi… Düşünsenize, ben de izlediğimde harbiden etkileyici buldum. Kendi hatalarımızla, geçmişimizle yüzleştiğimizde ne kadar cesur olabiliyoruz ki? İşte bu film, tam da o soruyu soruyor…