P (2005)

Hrr filmi, bizi köhne sokaklarına ve karanlık sırlarına götüren bir yolculuk… 2005 yapımı bu eserde, Paul Spurrier’ın yönetmen koltuğunda oturduğu, ruhu kudretli bir hikaye var. Hikayemiz, hasta büyükannesinden sihir öğrenen ve bu olağanüstü yetenekle dünyaya tutunmaya çalışan genç bir yetim kızın etrafında dönüyor. Hani insanın içini ısıtan, ama bir yandan da tüylerini diken diken eden bir hikaye düşün; işte bu, tam öyle bir şey!

Bangkok’un gettolarında, yalnızlığın kahrını çekerken, küçük kızımız hem yaşamak için mücadele ediyor hem de büyülü güçleriyle baş edebilmek için yollar arıyor. Gerçekten etkileyici karakterleri ve sürükleyici atmosferiyle Hrr, izleyicisine bazen neşeyi, bazen de karanlığı sunuyor. Genç kızın, sorunlu geçmişinin yükünü omuzlarında taşırken yaşadığı içsel çatışmalar öyle derin ki, karanlık güçlerin kabus gibi üstüne çökmeye başladığı her anı hissetmekle kalmıyor; izleyici de onun yanında derin bir nefes alıyor.

Şimdi şöyle köşeye çekilip düşünsen: Sadece hayatta kalmak için uğraşmak mı, yoksa kendin olmanın bedelini ödemek mi? Rüzgar gibi geçen bu hikaye, karanlık yüzleriyle bambaşka bir atmosfere dalmaya zorluyor bizi. Harbiden, “nereye gidiyor bu kız?” diye düşünmeden edemiyorsun. Ve evet, Bangkok’un karmaşasında kaybolan ruhların, birbirine bağlandığı anlar, gerçek anlamda bir insanın kendi iç yolculuğuna çıkmasını simgeliyor.

Bazen hayatta, makus kaderin peşinden sürüklendiğin anlar olur. Kimi zaman elini taşın altına koymak, kimi zaman da mücadele etmek gerektiğini unutma… Kısacası Hrr, karanlıkla dolu bir yolculukta, dünyaya ve insana dair çok şey öğretirken, büyünün gerçek yüzüyle tanışmamızı sağlıyor. Off ya, böyle filmleri izlerken insan ister istemez kendini buluyor. Ancak dikkatli ol, çünkü burada gerçek tehlike, sadece karanlıktan değil… kendi içindeki korkulardan da çıkabilir!