Columbo (1971)

Komiser Kolombo… Gerçekten harika bir televizyon şovuydu. Her hafta bu kıvrak zihinli dedektifi izlemek, bir cinayet sırrını çözme yolculuğuna çıkmak gibiydi. Peter Falk’ın bu karakteri, alışılmış dedektif kalıbının dışına çıkıyor. Kirli pardesüsü, o eski moda arabası ve bir o kadar da sempatik tavrıyla karşımızda. Tam bir “herkesin abisi” gibi, sanki bizim de hayatımızın bir parçasıymış gibi…

Herkes Kolombo’nun nasıl bir dedektif olduğunu az çok biliyor; ama konu sadece bir soruşturma değil, daha derin bir bakış açısı. Her cinayet, aslında bir insan hikayesidir. Katile yaptığı o can sıkıcı ama bir o kadar da eğlenceli sorularla köşeye sıkıştırırken, izleyici de şaşırıp kalıyor. Vallahi, adam kafasına koydu mu, çözümsüz hiçbir dava kalmıyor! O zeki bakışları, gözlerinin derinliğinde saklı bir cümleyi yakalamak için mücadele ederken, izleyici de meraktan deliye dönüyor.

70’lerin televizyon dünyasında Kolombo, adeta bir fenomen haline geldi. Yüzlerce ödül ve adaylıkla dolu bir geçmişi var. İki Golden Globe ödülüyle taçlandırdı bu serüveni. Bir taraftan eğlenirken, diğer taraftan insan doğasının karanlık derinliklerine inmemizi sağlıyor. İzlemeyen kaldı mı acaba? Of ya, bence kalmadı.

Ve bilirsiniz ya, herkesi farklı farklı yönlerden etkileyen bu dizi, yarım kalmış cümleler gibi… Yani, her bölümde yeni bir hikaye açılıyor ama eski olayların izleri asla kapatılmıyor. Kolombo’nun zekası, gündelik hayattan kesitlere yaslanarak, izleyiciyle bir bağ kuruyor. Sonuç olarak, bir dedektifin yaptığı işin nasıl sıradan bir olayın içine gizlenebileceğini bizimle paylaşıyor.

E gerçeklerin ötesinde bir şey var; Kolombo, hayatın belirsizliklerini, sırlarını açığa çıkararak bize gösterdi. Öyle bir dizi ki, her izleyişte başka bir ayrıntıyı yakalayabiliyorsunuz. Kim bilir, belki siz de bir gün onun gibi “Küçük bir şey sormak istiyorum…” diyerek hayatınızdaki gizemleri çözmeye başlayacaksınız.