M*A*S*H (1972)

Film, tam da Kore Savaşı’nın kaotik döneminde geçiyor. 4077. Harekat Tıbbi Hastanesi’nde geçen olaylar, savaşın dehşetini bir kenara bırakıp, hayatın küçük zevklerine ve mizahına sığınma çabasını anlatıyor. Yani, savaşın ortasında olan doktorlar, hemşireler ve askerler, içten bir gülümseme yaratmanın yollarını buluyor. Alan Alda’nın canlandırdığı Hawkeye ile Mike Farrell’in canlandırdığı B.J., tam da bu umudu simgeliyor; yaşamı güzelleştirmek için savaşın getirdiği zorunlulukları mizahi bir dille sorguluyorlar.

M*A*S*H, sadece bir savaş filminden öte, insan ruhunun dirençliliğini ele alan bir yapım. İçerdiği mizahi unsurlar, savaşın acı yüzünü unutturmasa da, oldukça düşündürücü ve derin bir dram yaratıyor. Kısacası, bazen gülmek zorundayız… Of ya, bu adamların yaptığı şakalara bakılırsa, gülmeden hayatta kalmak zor gerçekten. Düşünsene, her gün can kurtarırken bir yandan da zaman zaman birbirlerine komiklik yapmaları, aslında çok insani bir durum değil mi?

Loretta Swit’in canlandırdığı Margaret, hastane ekibinin dinamizmini sağlarken, Larry Linville’ın Frank karakteri ile yaşadığı çatışmalar bir o kadar keyifli hale getiriyor. Dr. Charles Winchester (David Ogden Stiers), hastaneye katıldığında, bazen klasik tıp anlayışının peşinden koşarken, kendini bu garip aile atmosferinin bir parçası yapmayı da öğreniyor. Savaşın kaçınılmaz acısına karşın, dostluk, dayanışma ve mizahın zafer kazandığı anlar, film boyunca seyirciyi sıkı bir kucaklamaya alıyor.

Kısacası, M*A*S*H, gönülleri fetheden bir yapım. Savaşın ortasında da insanın insana olan sevgisinin, dayanışmasının ve eğlencesinin kaybolmadığını gösteriyor. Hayat, bazen en beklenmedik anlarda, yaralarını mizah ile sarma yeteneğine sahip. Gülmeye ve birlikte yaşamaya dair bir hikaye arıyorsanız, M*A*S*H’yi izlemeyi unutmayın…