Mr. Mercedes (2017)

Bill Hodges, emeklilik hayatında huzur arayan bir dedektif. Ama öyle bir durum ortaya çıkıyor ki, bu huzurun yerini kargaşa alıyor. Kendisi gibi eski bir dedektif olan Hodges, Brady Hartsfield adlı sosyopat bir katilin peşine düşmek zorunda kalıyor. Brady, Hodges’a her fırsatta taciz mesajları gönderiyor ve işlemiş olduğu kanlı cinayetlerle, dedektifimizin iç dünyasına adeta işkence ediyor. Aman ya, öyle bir hali var ki… Tam bir psikopatı andırıyor bu Brady.

Hodges, kendisini geçmişiyle yüzleştirirken, geçmişte yaptıklarının ağırlığı bir yandan, Hartsfield’in uğursuz planları öte yandan üzerini sarmalıyor. Katilin zihnindeki korkunç oyunlar, Hodges’ın emeklilik hayatına döneceği yönündeki umutlarını adeta soyuyor. Öyle bir gerilim ki, derin bir nefes almaya bile fırsat bırakmıyor. Harbiden, dedektifimizin peşine düştüğü bu adam, sadece bir katil değil; bir labirent… Ve Kendisi, bu labirentin ortasında kaybolmuş durumda.

Brendan Gleeson’un Hodges karakterine hayat verdiği performans, insanı etkileyen bir gerçekle vuruyor. Kendi zaaflarıyla, hatalarıyla boğuşurken, izleyici de onunla birlikte derin bir yolculuğa çıkıyor. İzlerken içten içe sorguluyorsunuz; “Ya ben bu durumda olsaydım, ne yapardım?” Kelly Lynch ve Harry Treadaway gibi oyuncuların katkısıyla, hikaye daha da zenginleşiyor.

“Mr. Mercedes” sadece bir dedektif hikayesi değil; aynı zamanda kaybettiğimiz şeylerle ilgili bir sorgulama. Wartalı, insanın içindeki karanlıkla olan her anın iç içe geçtiği bir anlatım. Sonuç itibarıyla, tükenmişlik hissi ve yeniden doğuşun sınırlarında dolanan bir yolculuk… İzlemek için daha ne bekliyorsunuz? O gerilim, o dram, sizi derinden etkileyecek. Of ya, bu fragmanı izlerken bile okkalı bir gerilim hissediyorsunuz!