Orange Is the New Black (2013)

Hapishanenin kapıları her çarpıldığında, ardında yalnızca birer demir parmaklık değil, hayat hikayeleri ve kayıplar barınıyor. “Orange Is the New Black”, sadece bir dizi değil; aslında bir macera, dostluk ve hayatta kalma mücadelesi. Hani derler ya, “hirbetten düşenler yeniden yükselmeyi öğrenir.” İşte bu dizide, Piper Chapman, eski zamanlarının gölgesinden kaçamayan ruhu ile karşımıza çıkıyor. New York’un şatafatlı yaşamından, birden bire kadın hapishanesinin sıkıcı ve sert duvarlarına adım atan Piper, burada hem dostlukların hem de düşmanlıkların nasıl hızlıca şekillendiğini görecek.

Göz alıcı bir hayatı geride bırakan Piper, artık bir mahkum. Bu yolculukta yanına aldığı alışkanlıkları, dostları ve daha da önemlisi düşmanlarını tanımaya başlayacak. Hani abilerimiz böyle dertli hikayeleri sever; işte burada, hüzünle eğlencenin iç içe geçtiği bir dünya var. Laura Prepon’un canlandırdığı Alex, Piper’ın geçmişinden gelen bir gölge gibi. Yine de burada yeni dostluklar kurmanın ve sıkıntılarla başa çıkmanın yollarını öğreniyor. İnisiyatif nadiren elinde olmasa da, her sanık, içindeki cesareti keşfedecek.

Dizinin derinliklerinde yatan özellikle kadınların sosyal hayatı, hapsoldukları yerlerde bile şekilleniyor… Selenis Leyva ve Dascha Polanco gibi isimleri izlerken, her karakterin kendine özgü bir hikayesi olduğunu anlamak kaçınılmaz. Piper’ın hayatı, her bölümde biraz daha karmaşık hale gelirken, izleyiciler de onunla birlikte bu karmaşanın derinliklerine dalıyor.

“Orange Is the New Black”, sıkça güldüren, düşündüren ve tabii ki duygusallığın kapılarını aralayan bir yapım. Alışılmışın dışında bir hapishane deneyimi sunan bu dizi, kimin kime dost, kimin kime düşman olduğunu sorgulatırken, gerçek hayattaki bam telinden de çok uzak değil. Ne dersiniz? Hayat, hapsolmuş ruhları özgürleştirme savaşı mıdır? Veya hepimiz kendi hapishanelerimizi mi inşa ediyoruz? Bu soruların yanıtını dizide bulmak, izleyicilerin ruhunu besleyecek…