Takip (2014)

Sıradan bir gün hayal et, sadece birkaç dakika içinde yerle bir olan hayaller… “Takip” filmi tam olarak böyle bir hikaye sunuyor bize. David Michôd’un yönetmenliğinde, sıradan insanların sıradan yaşamlarının nasıl bir kabusa dönüşebileceğine tanıklık ediyoruz. Batı ekonomisinin çöküşü sonrasında hayatta kalma mücadelesi veren bir adamın hikayesini izliyoruz. Eric’in kaybettiği her şey, artık yalnızca bir araba değil; bu kayıp, onun tüm varlığının da sembolü.

Gerçekten korkutucu olan, Eric’in intikam arzusunun peşinde koşarken çaprazına düşen yarı deli, yarı akıllı Rey ile yollarının kesişmesi. İkisi de tek başlarına güçsüz, ama bazen umutsuzca da olsa, sevdiklerimizin peşinden koşarken bir insanı harbiden ne kadar ileriye götürebileceğini görüyoruz. Eric’in içindeki hücreleriyle o çeteyi bulma kararlılığı, izleyiciye gerçek bir gerilim sunuyor.

Filmdeki atmosfer, tıpkı Avustralya’nın kurak madenlerinde olduğu gibi, yoğun, kasvetli ve bunaltıcı. Peki, iki farklı karakterin iş birliği, adalet arayışında hepimizi nasıl bir yere götürür? Her köşe başında bir tehlike, her adımda düşmanlık var. Eric’in sökük ruhunda yatan öfke, Rey’in tuhaf dünyasıyla buluştuğunda ortaya çıkan sonuçlar, gerçekten öngörülemiyor…

Yola çıktıkları her an, izleyiciye derin bir nefes aldırmaya gücü yetiyor, öyle anlar yaşıyoruz ki, bildiğimiz her şeyin tamamen alt üst olması an meselesi. Duygusal derinliği ve gerilimiyle “Takip”, sadece bir aksiyon filmi değil; kaybedilenlerin, hayatın karanlık yüzüyle yüzleşmenin ve intikam almanın vermiş olduğu tatlı ama bir o kadar da acı bir yolculuk. Of ya, bu filmi seyrettiğinde, belki de kaybedenlerin bile aslında ne kadar güçlü olabileceğini göreceksin…