Takva (2006)

Bir İstanbul mahallesinin sıcak sokaklarında, hayata dair birçok gerçek hikaye gizlidir. İşte bu hikayelerden biri, “Takva” adlı filmde karşımıza çıkıyor. Muharrem… Sade bir hayat süren, her gün aynı ritüelleri tekrarlayan, dua ve ibadetle yaşayan bir adam. Hayatının 30 yılını geçirdiği, geleneksel değerlerin hâkim olduğu bu mahallede, ruhsal huzur arayışı onun en büyük tutkusu. Tamam, belki biraz fazla mütevazı bile olabilir ama “ben böyle mutluyum” diyebilen bir adam… Vallahi, bu filmdeki karakter hemen herkesin içindeki derin çatışmaları yansıtıyor.

Yönetmen Özer Kızıltan’ın usta dokunuşlarıyla hayat bulan bu yapım, Muharrem’in içsel yolculuğunu ve dindar yaşantısını etkileyici bir şekilde ele alıyor. Herkesin kendince bir inancı ve yaşam tarzı vardır, ama Muharrem’in kendi seçtiği yol… Aşırılıkların ve derin inancın arasında gidip gelen bir hayat. İşin ilginç yanı, koyu dindarlığı onu varlıklı bir tarikat şeyhinin dikkatini çekiyor. Burada bir dönüm noktası yaşanıyor; şeyhin derin çıkarları, Muharrem’in sade yaşamının temel taşlarını sarsıyor. Harbiden, burada iki farklı dünya çarpışıyor. Bir yanda sadelik, diğer yanda her şeyin ötesinde bir güç arayışı…

Muharrem’in hayatı, sıradan göründüğü anlarda bile bir dolu derinlik taşıyor. Biz aslında neleri kaçırıyoruz? Hayatımızı ne kadar sorguluyoruz? İbretlik bir dramla harmanlanmış bu film, izleyicilerde düşüncelerin ötesinde, içsel bir sorgulama başlatıyor. Duvarda asılı eski bir takvim, yürüdüğü taş sokaklar ya da akşam ezanı… Hepsi, bu yalnız adamın hayatındaki küçük motivasyonlar. Evet, bazen ona da gözyaşı dökme hakkı tanımalıyız, değil mi? “Takva”, her sahnesiyle izleyenleri derinden etkileyen, gerçek bir insan hikayesini gözler önüne seriyor. Kim bilir, belki de hepimizde bir Muharrem saklıdır…