Tezgâhtarlar (1994)

Dante Hicks, bir tezgahtar olarak sıradan bir hayat sürerken, bir cumartesi günü kendisini tam bir kaosun ortasında bulur. New Jersey’nin sıradan bir dükkanında, izni olduğu bir günde işe gitmek zorunda kalır. Tam olarak “işe gitmek zorunda” derken, bu işe gitmenin ne kadar zorlayıcı olabileceğini kestiremiyor… Koskoca bir gün onu bekliyor ve bu günde yüzleşmesi gereken o kadar çok şey var ki!

Dükkanın kapısına vardığında, panjurların sıkışmasıyla başlıyor her şey. Belki de diyor, “Of ya, bir de buradan mı başlamak zorundayım?” Üstelik hala eski sevgilisiyle ilgili derin bir acı hissetmekte, çünkü o gün eski sevgilisi evleniyor… Gözlerinin önünde canlanan pek çok anı arasında kaybolurken, yeni sevgilisi kendisine sürekli üniversiteye gitmesini hatırlatmakta. Aman be, biraz kişisel alan! Üstelik patronu, söz verip dükkanı devralmak için bir türlü gelmiyor. Yani Dante, kıyametin ortasında tek başına…

Saat ikide bir maç var, hem de büyük bir maç! Ama bu kadar heyecandan önce, eski bir dostunun cenaze töreni için son görevini yapmak zorunda. Yani hem sevdiğinin yaşadığı mutluluğa kapılacak hem de acı kaybın yükünü taşıyacak; birden bir cevapsız kalınca “Hayır, bunu beceremem” demekten kendini alıkoyabiliyor mu? Her şeyin yanı sıra dükkanın kapısında sürekli yan dükkandan gelen o tezgahtar kızın “müşterilerin çalmasına” ve Dante’nin canını sıkmasına şahit olacağız.

İşte böyle bir günde, Dante bu kadar karmaşa içinde işlerini yoluna sokmaya çalışırken onu saran her komik ve dramatik olay, izleyiciyi ekrana kilitleyecek. Kevin Smith’in eşsiz üslubuyla harmanlanmış bu film, sıradan bir günün nasıl bir maceraya dönüşebileceğini gösteriyor. Harbiden de, günlük yaşamın sıradanlığında bile, ne kadar çok şeyle yüzleşmek zorunda kalıyoruz değil mi? Tezgâhtarlar, tam da bu noktada insani duyguların yoğun bir karışımını sunuyor…