Utanç (2011)

Brandon Sullivan, otuzlu yaşların ortasında, New York’un ışıkları altında kaybolmuş bir adam. Gündelik yaşamı, ofisten bara, oradan da fahişelere uzanan bir yolculuktan ibaret. Her gün aynı döngü; asansöre binen, işine giden ve geceleri kendini kaybolmuş hissettiği o karanlık bar köşelerinde bulan bir adam. Hayatının monotonluğunu izleyen bizler, onun içindeki karmaşayı hissedebiliyoruz. Ama… her şeyin bir sınırı var, değil mi?

Brandon, cinsel dürtülerine hakim olamayan bir birey olarak, bu bağımlılık içinde kaybolmuş. Onun hikayesi, bir anlamda herkesin içinde taşıdığı o ayıptan, utançtan kaçış… İşte, tam da burada dikbaşlı kız kardeşi Sissy’nin aniden hayatına girmesiyle her şey altüst olur. Sissy, onun sıkı bağlar kurduğu ve bir o kadar da kırılgan olan yaşamında iz bırakacak. Kız kardeşinin gelişi, Brandon’ın içinde yatan karanlıkları daha da derinleştirir. Of ya, ne sıkıntılı bir durum. Abla-kardeş ilişkisi, travmalar ve sırlarla dolu geçmişleri yüzeye çıkarıyor.

Steve McQueen’in ellerinden çıkan bu drama, sıradan bir hayatı, arzu dolu bir varoluşla harmanlıyor. Michael Fassbender’ın olağanüstü performansı, Brandon’ın karmaşık psikolojik durumunu yansıtıyor. Hani bazı filmler vardır, içinden çıkmak istemezsin ya… İstanbul trafiğindeki gibi, ama bir o kadar da yoğun. Sadece izlemekle kalmayıp, dünyasına adım atmayı da istiyorsun. Carey Mulligan’ın canlandırdığı Sissy ise, herkese bir şeyler anlatan o cesur karakter; bazen destek, bazen tehdit gibi.

“Utanç”, insanın içsel çatışmalarını, yalnızlıklarını ve kaybolmuşluklarını bir bir çıkarıyor. Brandon’ın yaşamındaki dengesizlik, hani bahsedildiği gibi sadece bireysel bir sorun mu? Yoksa hepimizi etkileyen daha büyük bir iktidar mı? İzleyiciye sorular sorarak onu da sorgulamaya iten bu film, düşündürücü atmosferiyle dikkat çekiyor. İzlerken, “bu da ne böyle?” diye mırıldanacaksınız. Hayat bir oyun değil… ama bazen içindeki mücadeleler göz ardı edilebilir mi? İşte, bu kinayeyi açığa çıkarıyor.