Vizontele (2001)

1974 yılı… Van’ın Gevaş köyünde hayat tüm yavaşlığıyla akarken, genç Rıfat askere gitmek için hazırlanıyor. Sevgilisi Asiye’nin gözlerinde bir hüzün var ama o, kendini güçlü göstermeye çalışıyor; yani asıl derdi, Rıfat’ın gidişi değil aslında. Ne var ki, köy halkı sinemayla yatıp sinemayla kalkarken, teknolojinin gelişimi de kapılarına dayanıyor. Deli Emin ise, bir farklı… Televizyona olan düşkünlüğüyle köydeki tek teknoloji meraklısı. Deli de olsa hani, bir yerden başlaması gerekiyor, değil mi? Hayatına bir heyecan katmak için TRT ekibinin köye geleceğini duyduğunda, bu işi onur meselesi yapıyor. O zavallı köylüler, Emin’in çılgın planı karşısında ne yapacak?

TRT’den gelen ekip, öncesinde köylüleri pek ciddiye almıyor ama durun! Nazmi Bey, ilçenin belediye başkanı, Emin’in yanındadır ve ona destek çıkıyor. İki adamın bir araya gelmesiyle köydeki hayat bir anda renkleniyor. Herkesin merakla beklediği televizyon, sadece bir cihazdan fazlası; o bir umut, bir değişim, yeni bir dünya… Ve bu yolculuk sırasında, Emin’in tutkulu tavırlarına, Rıfat’ın vatan sevgisine, Asiye’nin içsel çatışmalarına, kısacası, köyün tüm dinamiklerine tanıklık ediyoruz.

Vizyontele, göz yaşartacak kadar komik ve bir o kadar düşündürücü; zaman zaman gülerken, zaman zaman hüzünleniyoruz. Bir köyün sinemaya ve teknolojiye açılan kapısındaki macera… Ne bileyim, bazen hayatta en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyler, belki de en beklenmedik anda karşımıza çıkar. Tıpkı Rıfat’ın askere gitmeden yaşadığı karmaşa gibi… İşte böyle, bir süreliğine de olsa, kim bilir, belki de bu sevimli köy, sinemanın büyüsüyle hayat bulacak…