Zombi (1978)

Daha önce görmediğiniz bir korku deneyimi: “Zombi” (Dawn of the Dead, 1978). Yönetmen George A. Romero’nun kült eserlerinden biri olan bu film, başından sonuna kadar izleyiciyi gerim gerim geren bir atmosfer sunuyor. Hayal edebiliyor musunuz? Bir zombi istilası, herkesin kendini kurtarma derdine düştüğü bir dönemde, hayatını devam ettirmek için dört insanın bir alışveriş merkezine sığınmasını… Düşünsenize, o sağda solda dolaşan zombiler ve tam karşınızdaki vitrin… Vallahi gözler açılıyor, tüyleri diken diken oluyor.

Filmin ana karakterleri, her biri farklı geçmişlere sahip dört kişi. Hayatta kalmak için mücadele eden bu karakterlerin, alışveriş merkezinde geçirdikleri zaman sadece bir sığınak değil, aynı zamanda insanlık hallerinin, iç çatışmalarının ortaya döküldüğü bir alan. Ortada olan zombi tehdidi, tam olarak insan doğasının karanlık yanlarını su yüzüne çıkarmış durumda. Gerçekten de, Romero’nun özlü anlatımı sayesinde, sevgiyi, sadakati ve aynı zamanda bencilliği çok net bir şekilde görebiliyoruz.

Zombi eleştirileri, aslında sadece bir korku filminden ibaret değil; aynı zamanda toplum eleştirisi. Yönetmen, ilk filminde olduğu gibi burada da politik alt metinleri ustaca harmanlamış. Alışveriş merkezi, tüketim toplumunun bir sembolü haline gelirken, hayatta kalma mücadelesi ve insan ilişkileri tüm acımasızlığıyla gözler önüne seriliyor. Yani, izlerken bir yandan geriliyor, bir yandan da ruhsal olarak sorguluyorsunuz… Nereye kadar dayanabiliriz? Zombilere karşı verilen bu savaş, insanın kendisiyle olan mücadelesinin bir yansıması…

Korkunun tanımını bir kez daha sorgulamanıza neden olacak bu film, yalnızca bir görsel şölen değil, ruhsal olarak da derinlik yaşatıyor. Harbiden izlenmesi gereken bir eser; bu filmden sonra alışveriş merkezlerine bir daha bakış açınız asla eskisi gibi olmayacak…