Baba (2020)

Baba (2020), insan ruhunun derinliklerine inmeyi başaran, duygusal bir yolculuk sunuyor. Yönetmen Florian Zeller, yaşlılık ve hafıza kaybı teması üzerinde dikkatle dans eden bu filmde, Anthony Hopkins’in unutulmaz performansı ile izleyiciyi buluşturuyor. Anthony karakteri, 80 yaşında, yalnızlığı tercih eden ve hayatının kontrolünü kaybetmekten korkan bir adam. Kuhafa, kendisinin ve çevresinin gerçekliğine dair sorgulamalar içinde kaybolmuş bir karakter…

Kadıncağızı, kızı Anne’nin her çabasına karşı, hâlâ kendi ayakları üzerinde durmaya çalışıyor. Ama işte, hayatın acımasız yüzü burada devreye giriyor. Anne’nin gündelik ziyaretlerini yapmamaya başlaması, Anthony’nin yalnızlığını daha da derinleştiriyor. Zamanla, hafızasının yalpaladığını ve bir şeylerin eksik gittiğini hissetmeye başlıyor. Of ya, insan kendini ne kadar çaresiz hissedebilir ki… Kendi kimliğini bulmak için verdiği mücadele, izleyicilere hem seslendiriyor hem de düşündürüyor.

Film, pek çok kişi için yaşayan bir kabus olan Alzheimer hastalığını, içten ve etkileyici bir dille ele alıyor. Zeller, ustalıkla, izleyiciyi Anthony’nin gözünden dünyaya bakmaya yönlendirirken, onun yaşadığı belirsizlik ve kaygıyı derinlemesine hissettiriyor. Çok katmanlı duygusal anlar, izleyiciye kendi bağlarını sorgulatıyor. Gerçekten de, geçmişimizin ne kadarına sahip çıkabiliyoruz? Aynı hikaye, farklı bakış açıları. Belki daha önce düşündüğünüz şeyleri yeniden gözden geçirmenize neden olacak…

Olivia Colman’ın canlandırdığı Anne karakteri, hem bir destekçi hem de bir kaygı kaynağı. Bu ikili ilişki, izleyiciye tatlı bir dramın kapısını aralıyor. Ama her an, harbiden, bir adım ileri bir adım geri… Baba, hem bir drama hem de bir aile hikayesi olarak karşımıza çıkıyor. Sonuçta, hayatta kalma mücadelesinde, en sevdiklerimizle bile olan bağlarımızı sorgulamak zorundayız. Bu film, bellek, sevgi ve kayıplar üzerine güçlü bir düşünsel yolculuk sunuyor. Her sahnesiyle, izleyiciye, belleğin ve zamanın efendisi olduklarını hatırlatıyor…