Cinnet (1980)

Kış aylarının ağır bastığı bir zamanda, insana huzur veren ve aynı zamanda tüyler ürpertici bir hikaye başlar. “Cinnet” filminde, yazar Jack Torrance, kış sezonunda kapalı olan Overlook Oteli’nin bakımını üstlenerek, ailesiyle birlikte oraya yerleşir. Abi, düşünsenize, böyle bir yere gitmek… Tamam, huzurlu bir ortam gibi ama işin rengi farklılaşıyor. Küçük yaşta doğaüstü sezgilere sahip olan oğlu Danny, otelin sırlarını keşfederken, bir taraftan da zamanın ve mekânın ötesinden gelen hayaletlerle karşılaşır. Garip değil mi? Çocuk, ailecek bir kar fırtınası yüzünden dağların ortasında sıkışıp kalınca, Jack’in ruh hali de adeta bir roller coaster’a dönüşüyor. Kafası karışık… Vallahi, izledikçe içim ürperiyor.

Otelin karanlık geçmişi, Jack’in zihnindeki çatışmalarla birleşince, işin rengi cidden başka bir hal alıyor. Her geçen gün, Jack, doğaüstü varlıkların etkisi altında daha da derin bir cinnet geçirmeye başlıyor… Gerçekten neler oluyor? Hayaletler mi, yoksa Jack’in kendi aklının oyunu mu? Hayatının en güzel anlarını geçirmek için seçtiği yer, tam bir kabusa dönüşürken, Denny’nin bu korkutucu durumda ailesini kurtarma çabaları da tam bir dram sahnesine dönüşüyor.

Sadece bir otel değil, aynı zamanda bir akıl yolculuğu… Aile bedeniyle orada ama ruhları bambaşka bir zaman diliminde kaybolur. Jack Nicholson’ın eşsiz performansı, Shelley Duvall’ın çaresizliği ve Danny Lloyd’un masumiyeti filmi daha da çekici kılıyor. Her sahnede zorlanmak tehlikeli gibi görünüyor! Sonuçta “Cinnet”, yalnızca korku dolu anlar değil, aynı zamanda insani zayıflıkların bir yansıması… Of ya, izlemekten kendimi alamıyorum!