Kutsal Geyiğin Ölümü (2017)

“Kutsal Geyiğin Ölümü”… Ah, Yorgos Lanthimos’un bu kaleminden çıkmış olan yapım, izleyeni derin düşüncelere ve kaygılara sürüklüyor. Steven Murphy, başarılarını ardında bırakmış bir cerrah. Eşi Anna ve iki çocuğuyla mutlu bir aile tablosu çizmeye çalışırken, hayatına giren Martin… Bu genç, Steven’ın hayatında bir dönüm noktası olacak. Kendi kayıplarını göğüslemiş bir genç; babasıyla yaşıt bir yabancı, fakat bir o kadar da tanıdık. Ne olacak bu durumun sonu?

Filmin başlangıcında her şey çok güzel ilerliyor. Ama Martin’in ailenin içine girmesiyle birlikte, banliyö hayatı bir anda karanlık bir yola sapıyor. Aile, sırlar, gerilim ve korku arasında gitgide daha fazla sıkışıyor. Steven, Martin’in ona söylediği şeyleri harfiyen yerine getirmezse, sırayla çocuklarını kaybedeceğini öğrendiğinde adeta tüyler ürperiyor… Vallahi, şöyle bir an gözlerinizin önünde canlanıyor; hayatta kalmak için neleri feda edebiliriz ki?

Çocuklar yavaş yavaş yiyip içmeyi bırakıyor. Yürüyememek ne demek, düşündünüz mü? Hani birden her şey başınıza yıkıldığında, hafifçe gözlerinizi kapatıp, dünya sanki duracak gibi oluyor ya… İşte tam da o anlarda, Martin’in üzerindeki karanlık sırların ağırlığı daha da hissediliyor. Bize de bir soruyla, belki de daha fazla bir içsel çatışmayla karşı karşıya kalıyoruz: kim gerçek düşman? Kim dost?

” Kutsal Geyiğin Ölümü”, gerçeklerle yüzleşmemizi sağlıyor. Gerilim, dram ve gizem dolu bir hikaye. Colin Farrell, Nicole Kidman gibi ustaların performanslarıyla bu film, tartışmasız sıradışı bir deneyim sunuyor. Kendinizi kaybetmeden, dikkatli bir şekilde izleyin. Unutmayın, bazen en masum görünüşlü sahneler, en derin korkuları barındırır…